A figura do/a intelectual (4)

Algunhas palabras permanecen no uso cotián aínda cando o seu significado mudou, é unha característica preguizosa da linguaxe moi ben aproveitada polos discursos de poder, debido á necesidade deses discursos de facer os conceptos manipulables (confusos). O termo intelectual aparécesenos no presente como algo desgastado, ambiguo e mesmo do cal desconfiar, pero permanece e de cando en vez xurde na nosa fala e na nosa escrita, aínda que ninguén queira para si o apelativo. Parece que é preciso recorrer á palabra intelectual para referirse ao suxeito ou autoridade do pensamento crítico ou que move á acción.

Xa non gustamos da palabra intelectual pero seguimos a pensala, entón ou nos desfacemos do seu uso definitivamente ou haberá que recuperalo para o pobo como tantas cousas que nos quedan por recuperar. Non debemos deixar que pense por nós ningunha figura intelectual nin abstracta nin concreta: reclamemos o ente intelectual para o pobo. Sexamos ao mesmo tempo intelectuais e a audiencia que os certifica como tal, en definitiva, establezamos unha dialéctica intelectual entre iguais. Que elabore os discursos quen os faga efectivos e se admitimos a existencia dunha caste intelectual esta debe identificarse (non só combinarse) coa acción colectiva.

Cristina García Parga